Sürüngenin Not Defteri

Değişimden çoook korkuyorsun, kendini esnek sanan biri için ne kadar tutarsız bir özellik?..Sözlerini tutamıyorsun, kendine güvenmediğinden belki de... Kağıttan ekrana geçişte duygularım köreliyor sanki, tam ifade edemiyorum.Somut bir şeylerden başlayalım; Şu paranoyak, manyak, takıntılı, korkunç insan bırakmıyor peşimi.Gayet kesin bir dille ifade etmiştim halbuki ona uygun olmadığımı.Ne halt ediyor anlamadım, yok şiirler yazmalar, yok kestane yapmalar, mesajlar, çiçekler, öğğ...Aşk-ı Memnu açık, ne kolay gidiyorlar New York'a, onlar için ağır olan yalnızca 7 saatlik bir yolculuk.Wow, family crisis at Ziyagils.Nihal, çabuk odana!Nedir paylaşamadığınız anlamıyorum ki, götünüzdün fışkıran ve bana günde 8 saatlik patronluk taslamaya mal olan paralar, büyük bir köşk, sınırsız harcayabilme özgürlüğü, mükellef akşam yemeği sofraları, her biri dünyaca ünlü tasarımcıların elinden çıkma kıyafetler... Bok. Heer neyse. Binbir güçlükle sandalyeden kalkıp attığım her adımda kendime toksik ...

Ne oldu sana?Uzaklaşmakla kaçmak aynı şey miydi?Tam pençesindeydin, son anda kurtuldun; biliyorsun değil mi? Söylesene, neden kızgınsın kendine bu kadar? Hissetmelisin...Bunca zamandır almayı inkar ettiğin tüm dozları bir anda yükleyeceksin bünyene. Ve bu seni öldürecek belki de.

Uzun zamandır aklımda olan şeyi eyleme döktüm nihayet: blogu açtım.Açtıktan sonra boş boş baktım sayfaya bir kaç saniye, bundan sonra ne yapacağımı bilmemenin verdiği boşlukla belki de.Şu an bile zihnim çok berrak sayılmaz, doğrusu ne yazacağımı da bilemiyorum.Belki sıkılınca, belki günlükten kesitler sunmak isterim; bilemiyorum.Ve tabi anlaşılması çok güç bir blog olur belki de, hani şu okuyunca içinizi bayanlardan, zira kendi zihnimi bile toplayamıyorum bazen, mantıklı bir metin yazmaktan o kadar acizim.Böyle dursun bu blog.Belki yeni bir şeye öncülük eder.Ya da aklıma gelen şeyleri falan paylaşırım.Ya da daha fazla saçmalamadan defolup gideyim en iyisi.