Sürüngenin Not Defteri

Elimden geleni yapıyorum. Diğer tarafın kışkırtıcı çekiciliğinden uzak durmak için. Ama hayatta kalmayı başaramayabilirim. Bu stresi çekmek istemiyorum daha fazla.

Her şeyin birbirini tamamladığı bir günde öleceğim.  Yıllarca buna inandım. Kulağa ne kadar da aptalca geliyor; düzensizliği sayesinde var olmayı başarabilmiş bir evrenin gelmiş geçmiş tüm kurallarına baş kaldırıp 'mükemmel' bir anda öleceğime inanmışım. Ama her ölüm bir sürprizle gelir, neden olan bir sürpriz. Hayalini kurduğumuz sükunet dolu vedayı en fazla kaç kişi etmiş olabilir? Oysa ki bu hayali gerçekleştirmek bizim elimizde, en tamamlanmış hissettiğimiz günde kendimizi öldürürerek o mükemmelliği yakalamış ve kusursuz bir tablonun içinde sonsuza dek donmuş ve bozulmayacak bir huzuru muhafaza edebiliriz. Anunun toza ve ise boğulmuş perdelerinnin üstünde oturup Ay'ı seyrediyorum. Ayın doğuşunu görmeyeli çok uzun oldu. Bu sene içinde yaşamaktan nefret ettiğim kahrolası küçük dairede ayın doğuşunu izleyebileceğim bir nokta bile yoktu -şey, aslında ufak bir köşe hariç. Bugün babamla Civanla kavga ettim *tabiki yine bir drama yaşamadan yazmaya dönemezdim. En son ...

Travmalarımın beni yeniden ziyarete ettiği, bitmeyecekmiş gibi görünen dipsiz bir gecenin daha icindeyim, kendimi huzursuz bir uykunun içine yuvarlanmış bulmadan biraz önce yazabileceğim her şeyi yazmak istedim. Bu gece kendimi kanatmak istedim, kutuda köşede kalmış karanlık düşüncelerimin üzerime çullanmasına izin verdim, çok eskiden sıklıkla haşır neşir olduğum koyu karamsar mahzene düşmek istedim. Bilinçsizce, uyumam gerektiği halde beni yaralayacak düşünceleri eninde sonunda bulacağımı bilerek uyanık kaldım, yarattığım yeni dünyamı zedeleyecek her ne varsa zihnimin korunaklı duvarlarından geçmesini sağladım. Artık önemi kalmadığını bildiğim eski hüzünlerimin beni depresifleştirmesine ve içimdeki ışığı söndürmesine neredeyse ruhsuz bir zalimlikle yardım ettim, neredeyse kendimde olmayarak, neredeyse kendimi bitirmeye çalışarak. Ağlayarak uykuya dalmadığım bir günüm olmadı son 1 haftadır, kendimi her zamankinden de değersiz hissediyorum. Burnuma ölüm kokusu doluyor yeniden, uyu...

Karantinanın 2. haftasının 2. günü. Az önce annemle babam para konusunda her zamanki kavgalarından birine başladılar, ben de babamla dalaştım. Olayı dallandırıp budaklandırarak anlatmak istemiyorum. Burada kalmak istemiyorum. Adanaya döneceğim. Yarına uçak bulamadım, Cumaya kadar bile beklemek istemiyorum. Bu şehir beni yavaş yavaş öldürüyor. Çözdüğümü sandığım tüm sorunlarımı yeniden teker teker karşıma çıkarıyor. Acilen uzaklaşmam gerek.

Bir gün halay çeke çeke gideceğim bu şehirden O zaman da anlamı olmayacak tüm bu uykusuz gecelerimin, biliyorum Ama amacımı bulduğum an terkedecegim bu şehri, beni ezip içimi dertle dolduran bu bölümü de bırakacağım. Uzun zamandır neden yaptığımı bilmediğim bu işi bırakacağım.