Aslında hiç gidilmez..
Valizlerim odanın iki ayrı ucunda. Zihnim gibi, yapmak istediklerim gibi. Son bir dal sigaram kalmış; hangi şarkıya, hangi saattte yaksam derdindeyim. Otobüste o kadar saat uyumanın üstüne bir de odamda uyudum 1'e kadar. Annemin uğruna düğüne gitmekten vazgeçip pazar sabahı pişirdiği kıymalı böreklerle ve turtadan arda kalanlarla doğurdum karnımı. Bir yanıma kıvrılıp boşluğa dalmak geliyor içimden. Ne gitmek ne dönmek, beynimi melankolik melodilerle doldurup halime hayıflanmak istiyorum. Düşmem, atlarım demiştim. O kadar derin ki içim hala dibi bulamadım. İpin ucundayım, uçurumun kenarındayım, darağacının altındayım. Ufak bir rüzgar taşıdıklarımın ağırlığına devrilmeme. Hiç eve gitmemiş olmayı diliyorum. Babamın bıkkınlığı, annemin korkuları, Miran'ın ve hepsinin hem toplamda hem ayrı ayrı yalnızlığı..canımı öyle yaktı ki. Nurgül teyzeme çözüldüm, bir parça da olsa çözüldüm. Bana üstümdeki yükün ne denli ağır olduğunu hatırlattı. Hepsinin sıkıştığı köşeyi yukarıdan en iyi ...