döndüm, evet.
Buradayım. Son 1.5 senedir varlığını nasıl unuturum bu blog'un, aklım almıyor. O kadar dertsizmişim demek ki. Yanlış anlaşılmasın, hala dertsizim, hatta daha da dertsizim eğer bu mümkünse. Ve yalnızım. belki hiç olmadığı kadar yalnızım. İç dünyamı açmıyorum kimselere pek, kendim dahil. ağzıma geleni söylüyorum filtresiz. Gariptir, bu durum beni ağlatacak gibi hissettirmiyor artık. Aksine huzur buluyorum bu anonimliğimde. Kimseyi merak etmiyorum, kimsenin de beni merak etmesini istemiyorum. İnsanlarla ilgili olan her şeye korkunç ilgisizim. Üzülmüyorum bu duruma, belki üzülmem ve değiştirmeye çalışmam gerek ama o kadar umurumda değil ki. Yazmaya dönmeye çalıştım olmadı. Resme, okumaya dönmeye çalıştım, olmadı. Çoktan hatmettiğim dizi ve filmleri yeniden izliyorum, eskiden kalbimi acıdan patlatan şarkıları çalıyorum. Ne yaparsam yapayım olmuyor, umursayamıyorum. Bunun daha kötü bir şeylerin işaretçisi olabileceğini tahmin edecek kadar deneyimliyim ama elimden gelen bir şey yok...