Sürüngenin Not Defteri

Başlıktan da anlaşılacağı üzere yeniden Submarine batağına düştüm. Dün akşamüstü henüz hava kararmadan izlemeye başladım, karanlıkta bitirdim. "Her gün aynı yere gelip gökyüzünün rengi ruhumla eşitlenene kadar bekliyorum." Hayatımı Oliver Tate'in Super8 filmleri içinde geçirmek istiyorum. Siroz dersindeyim, konu hakkında en ufak bir fikrim yok. Tıbba hiç bu kadar uzak hissetmemiştim, bu mesleği bu kadar yapamayacağımı. Başlıklara bölerek anlatabilirim ancak kendimi. O kadar konu var ki aklımda..her saniye bunları düşünüyorum. Pek depresif sayılmam, daha çok bıkkın ve yorgunum. Anksiyetemi büyük bir olgunlukla karşılıyor ve meydan okumasını kabul ediyorum. Bazen nehir karşıya geçemeyeceğim kadar derinleşip hızlı akıyor, ama sabırla kıyıda durup durulmasını bekleyebilecek sakinliğe sahibim. Gün içerisinde sıklıkla beni paralize edebilecek şiddette anksiyete yaşıyorum. Herhangi bir anda atak gelebiliyor; hocayı dinlerken, birden sorulan sorularla karşı karşıya kalı...

Sondayım artık ya da sonun başlangıcında. Ruhumun uyuştuğunu hissediyorum, kendimi iyileştirmeye enerjim kalmadı. Cömertçe dağıttım etrafımdakilere, gereksizlere, kalbimi varlığıyla ısıtanlara, varlığımdan habersiz olanlara, vücuduma ve korkularımı besleyen ufak belirtilerime, delüzyonlarıma ve sanrılarıma. Bomboş bakıyorum, hiçbir şeyi göremiyorum. Etrafımdaki sisi aşıp ruhuma erişebilen hiçbir şey yok. Bu kafa karıştırıcı duygu bulamacını şu an didikleyemem. Yalnızca insanüstü bir efor sarfedip ders çalışabilirim, yapabileceğimden değil, yapacağım tek şey olduğundan. Beni yalnız bırakma. Bana yardım et. Bunu fırsata dönüştürecek olan benim, ama önüm öyle karanlık görünüyor ki..korkuyorum, korkmaktan bile korkuyorum, gözlerimi açamayacak kadar hem de. Işığını benden esirgeme.

Cayır cayır yanıyorum. Bu dönem bitecek ve doğacağım küllerimden. Işığını esirgeme benden.