Sürüngenin Not Defteri

Bir şey ve yalnızca bir şey. İrade sahibi olduğumu, kontrolün bende olduğunu, kafaya koyduğumu yapacağımın kesinliğini gösteren bir şey.  Yutağımın hemen gerisindeki canavar: seni görüyorum ve varlığını kabul ediyorum nihayet. Savaşım kendimle değil, bahşettiğim suretinle artık.   Pençelerinin her kıvrımımda dolaştığını tiksintiyle fark ettim. Elinden kurtulmak için çırpındıkça daha da derine batan tırnaklarını etime ve hayatıma geçirdin.  Senin nerede bittiğini ve benim nerede başladığımı kestiremiyorum.  Beni şüpheyle tüketişinden bıktım. Yetersiz hissettirmen ve sahip olduğum hiçbir şeyi hak etmediğime inandırman gözlerimi dumanla dolduruyor. Ne gerçek, ne yalan bilmiyorum. Bana fısıldadığın her kehaneti gerçekleştirmekten başka işlevim kalmadı. Bu yüzden, artık sana yeni bir kimlik verdim. Bu yorgun, kayıp kızı hırpalamayı bırakıp asıl kaynağın peşine düşeceğim, onu yok etmeye içtiğim andı aklımdan çıkarmadan. 

Eylül'ün son günü ve ben bu boktan ayı defterime yazmak istemediğim için buradayım. İlk gününden itibaren nefret ettim. Öylesine unutmak istediğim bir zaman ki bu, kendimden en fazla şüpheye düştüğüm, yıkıcı tüm alışkanlıkları edindiğim, hiç olmadığım kadar berbat hissettiğim.  Nereden başlasam ki? Fırtına dindikten sonra enkaz arasında dolaşırken hissettiğim tek şey derin bir uyuşma.  Miami'ye gitmekten vazgeçtim. Erteledim diye kandırıyorum kendimi, ama biliyorum ki bana göre bir yol değil. Gidebileceğim en uzak yere kadar kaçmama ramak kalmışken beni durduran şeyin stratejik bir kariyer hamlesinden ziyade korkaklık olduğunu kabullenemiyorum. Öyle bir köşeye sıkışmıştım ki, gerçekten yapıp yapamayacağımı düşünmeden buradan kurtulmak için bulduğum her şeye balıklama atladım. MSRA olmasa belki cidden de giderdim. Bu yüzden gitme ihtimalinin üstünü tamamen karalamadım. Ama bir yandan da itiraf edeyim; aptalca bir karardı. Giden kızla konuşunca ve denkliği olsa orada durmayacağı...

 Ne kadar yolun var bilmiyorsun. Hani hikaye bitmeden sen kitabı kapatamazdın? Bütün ilhamım, şevkim bedenimden çekilmiş sanki. Olmak istediğim onca kişi. Kendime verdiğim, ağırlığıyla ezildiğim sözler, asla yerine getirilmeyen. Bu yıl kendine özür mahiyetinde bir geri dönüşe sahne olacaktı sözde. Yalnızca hüsran getirdi şimdiye dek. Van'daki odamdayım. Yanımda bana eşlik etmesi için yaktığım bir mumla gecenin ve düşüncelerimin karanlığına gömülmüş, öylece bekliyorum. Neyi beklediğimi dahi bilmiyorum. Gittikçe şiddetini arttırdığım bir öz yıkım döngüsünün içine girdim. Geçen seneden beri ektiğim, filizlenmiş kökleri iyice serpilmeden söküyorum. Bezgin bir ruh hali içindeyim. Kimi ne kadar üzdüğüm umrumda değil. Kimseye iyilik veya kibarlık borcum yok. Acılara omuz silkerek cevap veriyorum, ağzımın içinde bilindik avutma cümlelerini yuvarlıyorum. Olduğumu zannettiğim hiçbir şey değilim. Koca bir vasatlık yumağıyım. Pozcunun tekiyim, olmadığım kişiyi ustalıkla pazarlıyorum. Tek bir s...