Travmalarımın beni yeniden ziyarete ettiği, bitmeyecekmiş gibi görünen dipsiz bir gecenin daha icindeyim, kendimi huzursuz bir uykunun içine yuvarlanmış bulmadan biraz önce yazabileceğim her şeyi yazmak istedim. Bu gece kendimi kanatmak istedim, kutuda köşede kalmış karanlık düşüncelerimin üzerime çullanmasına izin verdim, çok eskiden sıklıkla haşır neşir olduğum koyu karamsar mahzene düşmek istedim. Bilinçsizce, uyumam gerektiği halde beni yaralayacak düşünceleri eninde sonunda bulacağımı bilerek uyanık kaldım, yarattığım yeni dünyamı zedeleyecek her ne varsa zihnimin korunaklı duvarlarından geçmesini sağladım. Artık önemi kalmadığını bildiğim eski hüzünlerimin beni depresifleştirmesine ve içimdeki ışığı söndürmesine neredeyse ruhsuz bir zalimlikle yardım ettim, neredeyse kendimde olmayarak, neredeyse kendimi bitirmeye çalışarak. Ağlayarak uykuya dalmadığım bir günüm olmadı son 1 haftadır, kendimi her zamankinden de değersiz hissediyorum. Burnuma ölüm kokusu doluyor yeniden, uyu...
Kayıtlar
Nisan, 2020 tarihine ait yayınlar gösteriliyor