midnight blue citrus

 Ne kadar yolun var bilmiyorsun. Hani hikaye bitmeden sen kitabı kapatamazdın? Bütün ilhamım, şevkim bedenimden çekilmiş sanki. Olmak istediğim onca kişi. Kendime verdiğim, ağırlığıyla ezildiğim sözler, asla yerine getirilmeyen. Bu yıl kendine özür mahiyetinde bir geri dönüşe sahne olacaktı sözde. Yalnızca hüsran getirdi şimdiye dek.

Van'daki odamdayım. Yanımda bana eşlik etmesi için yaktığım bir mumla gecenin ve düşüncelerimin karanlığına gömülmüş, öylece bekliyorum. Neyi beklediğimi dahi bilmiyorum. Gittikçe şiddetini arttırdığım bir öz yıkım döngüsünün içine girdim. Geçen seneden beri ektiğim, filizlenmiş kökleri iyice serpilmeden söküyorum. Bezgin bir ruh hali içindeyim. Kimi ne kadar üzdüğüm umrumda değil. Kimseye iyilik veya kibarlık borcum yok. Acılara omuz silkerek cevap veriyorum, ağzımın içinde bilindik avutma cümlelerini yuvarlıyorum. Olduğumu zannettiğim hiçbir şey değilim. Koca bir vasatlık yumağıyım. Pozcunun tekiyim, olmadığım kişiyi ustalıkla pazarlıyorum. Tek bir samimi hücre yok vücudumda.

Kerem'le amaçsızca konuşuyorum. Günde en az 3000 kalori alıyorum. Ders namına bir bok yaptığım yok. Gırtlağıma dek borca battım. Arkadaşlarımla ayda bir buluşuyorum, anın heyecanıyla durumumun vehametini anlayamıyorlar. Yüzüm yer çekimiyle olan mücadelesinden yorgun düşmüş durumda. 

Zamanım tükeniyor. Davet edilmeyi veya kovulmayı beklemeden gitmem gerek. Defalarca sarıldım sevdiklerime, onlarca kez veda konuşmasını yaptım. Kendimin grotesk bir yansımasına dönüşüyorum. Ne gidebilen, ne kalabilen. 

Mavi yumurta analojisini düşünüyorum son zamanlarda. Eskisi kadar titretmiyor içimi, yine de onca felaket senaryosu içinde bana göz kırparcasına parıldıyor iki mavi yumurta. 

Gideceğim. Kalacağım. Bedenim henüz beni yarı yolda bırakmış değil. Sunacağım çok şey var. Alacaklıyım da. Yaşamdan, içinde barındırdığı sonsuz ihtimallerden tatmak istiyorum. 

If you're waiting for an invitation, you're gonna wait a long time, it's never gonna come.